Alleen zijn doet pijn

Het raakt me tot in het diepst van mijn ziel.

Een zeurende pijn, een onbehaaglijk gevoel dat nooit verdwijnt.
Ik probeert het te verdringen, ik doe druk druk druk en zet me in voor God en klein Peerke. Maar het helpt niet.

Begrijp me goed:
Het gaat me hier niet over fysiek alleen zijn maar over het innerlijke, over het gevoel er niet bij te horen. De hele wereld is bezig, iedereen kent iedereen en ieder mens lijkt
ergens "bij te horen" Maar ik; ik leef precies op een andere planeet, in een andere dimensie. Het lijkt of ik met niemand écht contact kan maken.

Niemand lijkt mijn innerlijke kreet te horen: "ik wil niet alleen zijn".
Ben ik dan zo moeilijk om mee om te gaan of ben ik zo oninteressant ?
Ik ben toch niet zo apart, of wel soms? Ja misschien toch wel een beetje: ik ben mezelf.
Ik heb mijn eigen ideen en waarden. Maar al ben ik geen Einstein, geen sportheld en ook geen CEO van een multinational. Ik ben beslist niet minder dan Jan Modaal.

Soms trek ik me terug en wil ik inderdaad liever alleen zijn. Maar eigenlijk is dat een pose.
Ik hou me altijd sterk en laat vooral nooit merken dat het alleen zijn zwaar weegt op mijn gemoed. Het is tegelijk een last en een kracht. Een kracht die me rechthoudt en voortdrijft in hoop. Een last omdat het me dagelijks raakt.

Zodra de deur van mijn woonst achter me sluit komt het alleen zijn oorverdovend op me af.

Vervolg

Het hoeft niet.

Kijk eens naar tesamen